Naneveshteh (Kambiz Mirzaei)




	ننوشته ! (آلبوم آدمای کاغذی) این چه حسی یه که دارم چه عجیبه چه غریبه س و چه نزدیک چه هوای خوبی داره عین مستی! مث طرح گل قالی وقتی که پنج ساله بودم مثل گم شدن تو باغچه بی هدف دنبال پروانه دویدن . . . انتظار زنگ آخر . . . مث خیره شدن و هیچی ندیدن! چشم بستن طعم بارونو چشیدن . . . حس آواز پرنده توی خواب صبح تعطیل . . . باتو باتو حالی دارم که نمی شه بنویسی باتو باتو حالی دارم که نمی شه، که نمی شه بنویسی مث سر خوردن و وا دادن و رفتن روی برف تپه های پشت خونه،‌ تو زمستون یه نگاه کودکانه به یه تیله . . . توی کوچه بی هوا یک غزل قدیمی خوندن . . . واسه شوق جاده رفتن نرسیدن، نرسیدن نرسیدن . . . باتو باتو حالی دارم که نمی شه بنویسی باتو باتو حالی دارم که نمی شه، که نمی شه بنویسی کامبیز میرزایی
بازگشت به لیست اشعار و ترانه ها	هر گونه استفاده تجاري از آثار فوق موکول به کسب مجوز از پديد آورنده است
بازگشت به صفحه ی آدمای کاغذی