عشق من



کنج امنی دارم
که در آن نام تو را
با شعف بنشانم
روی یک دفتر کاهی ی عبوس

قلمی رنگ صداقت دارم
که تو را می جوید
روی اعجاز تلاقی ی دل و کاغذ و اشک

من نگاهی دارم
که ز پهنای زمان می گذرد
و تو را می بیند
که مرا می سپری
دست دلتنگیها

به تو ایمان دارم
عشق من از سر خودخواهی نیست
عشقم از حس زمینی ی نیاز
از هوای هوس آنی ی کور
از گره های به هم بسته ی وا مانده رهاست

من تو را سمت صمیمی ی سکوت
من تو را در دل شبهای عبادت زده ی بی پایان
من تو را بر تن عریان کویری تب دار
من تو را در سحر تشنه ی فقر
پشت یک مقبره ی کهنه ی دور
سر یک سفره پر از نان و پنیر
توی چشمان یتیمی تنها یافته ام

به تو ایمان دارم
عشق من از سر خودخواهی نیست



کامبیز میرزایی

هر گونه استفاده تجاري از آثار فوق موکول به کسب مجوز از پديد آورنده است